Niyaz

Ben meyve veren dal değilim Tanrım
Faydalı kulları öv de öv, şımart
Beni kökümden sök, topraktan çıkart
Verdiğin nimetten ben utanırım.

Canımı almadın, yaşayacaksam
Bir dağın başına tünesem yeter.
Ne himmet isterim, ne tatmak zafer
Bir göl kıyısında suyuna baksam.

İstemem şatafat köşkte, sarayda
Bir damın altında tüketsem vakti.
Elimden aldığın canımı yaktı
Benden insanların ummasın fayda.

Çalışırım, ağyara etme sen muhtaç
Bir ricam daha var bugünden sonra
Gösterse yüzünü de ara sıra
Sıkıntıma olur bir nebze ilaç.

Mülhim -Sayfa 98
Yusuf Özcan

Reklamlar

WordPress.com'da bir web sitesi veya blog oluşturun

Yukarı ↑